Bij toonaudiometrie krijgt de patiënt toontjes te horen die in sterkte afnemen. De sterkte van deze toontjes kan variëren van -10 tot 120 dB. De afkorting dB staat voor decibel dit is een maat om de geluidssterkte in uit te drukken. In feite is men slechthorend als men slechts in staat is geluiden te horen die sterker zijn dan 0 dB. De mate van slechthorendheid wordt uitgedrukt in 'dB gehoorverlies', afgekort dBHL.

In de praktijk hanteert men als norm dat iemand slechthorend is en dus in aanmerking kan komen voor de aanpassing van een hoortoestel, als men over een aantal toonhoogtes (frequenties) een gehoorverlies heeft van gemiddeld 35 dB.

Vervolgens kan men m.b.v. spraakaudiometrie nagaan in hoeverre met het slechthorende oor spraak nog is te verstaan.
De patiënt krijgt rijtjes woorden te horen. Deze rijtjes worden op verschillende geluidssterkte aangeboden. De onderzoeker noteert of deze woordjes geheel of gedeeltelijk foutloos worden nagezegd.

Toonaudiometrie is belangrijk voor de keuze: opereren of hoortoestel, of (nog) niets doen. Spraakaudiometrie is belangrijk voor de beoordeling van de kans van slagen op een succesvolle aanpassing van een hoortoestel.

Onlangs is uit onderzoek door het NIPO, uitgevoerd in opdracht van Veenhuis, gebleken dat veel
mensen liever niet toegeven dat ze slechthorend zijn. Mensen schamen zich soms voor het feit dat ze minder goed horen dan een ander en zijn bang dat ze door een hoortoestel niet meer voor vol worden aangezien.

Gevolgen van slechthorendheid

Slechthorendheid kan ertoe leiden dat mensen vaker gezellige plaatsen mijden waar veel mensen komen, omdat het lastig is mensen te verstaan in een rumoerige omgeving of als meer mensen tegelijk praten. Daarnaast mist men veel geluiden die kleur aan het leven geven: het horen fluiten van de vogeltjes, het ruisen van de wind, het getik van de regen, mooie muziek.
Voor een goedhorende zo vanzelfsprekend, maar voor een slechthorende dikwijls een groot gemis.  En dat gemis blijkt uit de vaak emotionele reacties als bij iemand een hoortoestel is aangepast. De aanschaf van een hoortoestel kan dus voor veel
mensen een heel aangename verandering in het leven betekenen.

Wie pas een hoortoestel gaat gebruiken als het gehoor zodanig verslechterd is dat zonder hoortoestel verbale communicatie niet meer mogelijk is, loopt het risico dat de overgang van slecht horen naar weer normaal horen te groot is.

Het is daarom belangrijk om bij verslechtering van het gehoor, tijdig een hoortoestel aan te schaffen.


Mate van slechthorendheid

Om de mate van slechthorendheid in getalsvorm te kunnen uitdrukken, wordt de geluidssterkte uitgedrukt in decibellen (dB). Men spreekt bijvoorbeeld van lichte slechthorendheid bij een gehoorverlies van minder dan 30 - 35 dB. Er is sprake van matige slechthorendheid bij een verlies van 35 dB tot 60 dB.
Ernstig slechthorend is men bij een verlies van 60 dB tot 90 dB. Bij een gehoorverlies van meer dan 90 dB wordt gesproken over doofheid.

De volgende aantallen decibellen geven een indruk over de
sterkte van bepaalde geluiden:

30 dB - de geluidssterkte van fluisterspraak
60 dB - de geluidssterkte van normale spraak
80 dB - de geluidssterkte van geschreeuw
90 dB - de geluidssterkte van passerende vrachtauto’s
110 dB - de geluidssterkte van een boormachine
120 dB - de geluidssterkte van een opstijgend vliegtuig

Vanaf ± 110 dB wordt geluid voor iedereen onaangenaam en kan het zelfs pijnlijk worden.





Het aanpassen van hoortoestellen


Slechthorendheid is eigenlijk te vergelijken met een vingerafdruk. Er is niemand met een gelijke mate of aard van slechthorendheid. De audicien zal daarom het hoortoestel specifiek op uw gehoorverlies en wensen afstemmen.

--Naar begin van pagina--